پرهاکلامپسی، که پیشتر به عنوان توکسما شناخته میشد، یک وضعیت خطرناک در دوران بارداری است که با فشار خون بالا، وجود پروتئین زیاد در ادرار و ورم در پاها، دستها و صورت همراه است. این بیماری معمولاً در اواخر دوران بارداری بروز میکند، اما ممکن است زودتر یا بلافاصله پس از زایمان نیز رخ دهد.
تنها درمان قطعی پرهاکلامپسی زایمان است و حتی پس از زایمان، علائم ممکن است تا ۶ هفته یا بیشتر ادامه یابد. آگاهی از علائم پرهاکلامپسی و مراجعه منظم به پزشک میتواند به کاهش خطرات بلندمدت برای مادر و نوزاد کمک کند.
علائم پرهاکلامپسی
علاوه بر ورم، پروتئین اضافی در ادرار و فشار خون بالای ۱۴۰/۹۰، علائم دیگر پرهاکلامپسی شامل موارد زیر است:
- افزایش ناگهانی وزن در عرض ۱ یا ۲ روز به دلیل افزایش مایعات بدن
- درد شانه
- درد شکم، به ویژه در سمت راست بالای شکم
- سردردهای شدید
- تغییر در رفلکسها یا وضعیت ذهنی
- کاهش ادرار یا عدم ادرار
- سرگیجه
- مشکلات تنفسی
- تهوع و استفراغ شدید
- تغییرات بینایی مانند نورهای چشمکزن یا تاری دید
ممکن است برخی از زنان پرهاکلامپسی داشته باشند و هیچ علامتی نداشته باشند، بنابراین مراجعه به پزشک برای بررسی منظم فشار خون و آزمایش ادرار ضروری است.
عوارض پرهاکلامپسی
پرهاکلامپسی میتواند به مشکلات جدی منجر شود، از جمله:
- زایمان زودرس
- رشد محدود جنین
- ایجاد تشنج و اکلپسی
- آسیب به اندامهای دیگر مانند کلیهها و کبد
در صورت بروز علائم شدید، مانند تشنج یا درد شدید، باید فوراً به پزشک مراجعه کرد.
تشخیص و درمان پرهاکلامپسی
تشخیص پرهاکلامپسی معمولاً با اندازهگیری فشار خون و آزمایش ادرار برای بررسی پروتئین انجام میشود. درمان این وضعیت بستگی به شدت آن و وضعیت جنین دارد. در موارد خفیف، ممکن است پزشک توصیه به استراحت و کنترل منظم کند. در موارد شدید، زایمان فوری ممکن است ضروری باشد.
پیشگیری از پرهاکلامپسی شامل تغییرات در سبک زندگی و در برخی موارد مصرف آسپرین با دوز پایین است. مشاوره با پزشک در مورد هرگونه دارو یا مکمل ضروری است.
