اکتوپیا کوردیوس یک نقص مادرزادی بسیار نادر است که در آن قلب نوزاد به طور کامل یا جزئی خارج از بدن قرار دارد. این بیماری معمولاً با سایر نواقص قلبی یا ناحیه شکم همراه است و شیوع آن تنها هشت مورد در هر یک میلیون تولد است.
بیشتر نوزادان مبتلا به اکتوپیا کوردیوس یا مرده به دنیا میآیند یا ظرف سه روز پس از تولد فوت میکنند، اما پیشرفتهای پزشکی امکان زنده ماندن برخی از این نوزادان را برای هفتهها یا حتی سالها فراهم کرده است. تیمهای درمانی شامل پزشکان، پرستاران و متخصصان توانبخشی نقش مهمی در مراقبت از این نوزادان دارند.
علل اکتوپیا کوردیوس
<pعلت دقیق این بیماری هنوز مشخص نیست، اما نظریههایی وجود دارد که تغییرات فیزیکی در دوران جنینی مانع رشد طبیعی قلب و قفسه سینه میشود. به عنوان مثال، باندهای فیبری ممکن است کیسه آمنیوتیک را محدود کنند یا شکل غیرطبیعی قفسه سینه مانع جایگیری طبیعی قلب شود. این بیماری اغلب با نقص در جناغ سینه، پرده اطراف قلب و دیواره شکم همراه است و ممکن است با اختلالات کروموزومی مانند تریزومی ۱۸ و سندرم ترنر مرتبط باشد. یکی از نظریههای اخیر کمبود ژنی به نام BMP2 را در بروز این بیماری موثر میداند.
علائم اکتوپیا کوردیوس
علائم اصلی این بیماری، قرار گرفتن قلب خارج از بدن است. علاوه بر این، نوزادان ممکن است دچار نقصهای میدلاین مانند شکاف صورت، شکاف لب یا کام، ریههای ناقص، انحراف ستون فقرات و سوراخ غیرطبیعی در دیافراگم باشند.
تشخیص
اکتوپیا کوردیوس معمولاً در سونوگرافیهای دوران بارداری، از سه ماهه اول یا دوم تشخیص داده میشود. برای تایید تشخیص ممکن است سونوگرافیهای بیشتری انجام شود و پزشک از MRI و اکوکاردیوگرافی برای بررسی دقیقتر قلب استفاده میکند. محل قرارگیری قلب در این بیماری میتواند در نواحی مختلفی مانند قفسه سینه، شکم یا گردن باشد که هر کدام درصد شیوع متفاوتی دارند.
درمان
برای محافظت از نوزاد، زایمان سزارین توصیه میشود. نوزاد ممکن است نیاز به کمک تنفسی داشته باشد که شامل استفاده از لوله تنفسی و مایعات مخصوص برای بهبود عملکرد ریهها است. هدف اصلی جراحی بستن دیواره باز قفسه سینه و قرار دادن قلب در محل طبیعی آن است. جراحیها معمولاً چند مرحلهای هستند و در صورت وجود اعضای شکمی خارج از بدن، آنها نیز به داخل شکم بازگردانده میشوند. پیوند قلب معمولاً گزینه درمانی نیست.
عوامل مهم در موفقیت درمان شامل پوشش قلب با غشای سروزی یا پوست و میزان باز بودن قلب است. در مواردی که درمان جراحی ممکن نباشد، مراقبت تسکینی برای کاهش درد و ناراحتی نوزاد ارائه میشود.
حمایت خانوادهها
تشخیص این بیماری میتواند برای خانوادهها بسیار استرسزا باشد. گروههای حمایتی و منابعی مانند سازمانهای غیرانتفاعی مرتبط با نقصهای مادرزادی میتوانند به خانوادهها کمک کنند تا با شرایط بهتر کنار بیایند و حمایت لازم را دریافت کنند.



