لایهبرداری شیمیایی یکی از روشهای موثر برای بهبود ظاهر پوست است که در آن محلولی شیمیایی روی پوست مالیده میشود تا لایههای سطحی پوست آسیب دیده و پوسته پوسته شوند و در نهایت پوست جدیدی با ظاهری صافتر و کمتر چروکیده جایگزین شود.
این درمان معمولاً روی صورت، گردن یا دستها انجام میشود و میتواند برای کاهش خطوط ریز اطراف چشم و دهان، درمان چین و چروکهای ناشی از آفتاب و پیری، بهبود جای زخمهای خفیف، درمان برخی انواع آکنه، کاهش لکههای پیری، کک و مک و لکههای تیره ناشی از بارداری یا مصرف قرصهای ضدبارداری کاربرد داشته باشد.
پس از انجام لایهبرداری شیمیایی، پوست حساستر به نور خورشید میشود، بنابراین استفاده روزانه از کرم ضدآفتاب با طیف گسترده (محافظت در برابر اشعههای UVA و UVB) و SPF بالاتر از 30 ضروری است. همچنین توصیه میشود زمان قرارگیری در معرض آفتاب به ویژه بین ساعات 10 صبح تا 2 بعدازظهر محدود شود و کلاه لبهدار پوشیده شود.
چه کسانی کاندیدای مناسبی برای لایهبرداری شیمیایی هستند؟
معمولاً افرادی با پوست روشن و موهای روشن بهترین نتایج را از این درمان میگیرند، اما افراد با پوست تیره نیز بسته به نوع مشکل پوستی ممکن است نتیجه خوبی داشته باشند. با این حال، احتمال ایجاد ناهمواری در رنگ پوست پس از درمان در پوستهای تیرهتر بیشتر است.
پوستهای شل، برجسته و چین و چروکهای عمیق معمولاً به این روش پاسخ نمیدهند و ممکن است نیاز به روشهای جراحی زیبایی مانند لیزر، لیفت صورت، لیفت ابرو، لیفت پلک یا تزریق فیلرهای نرم داشته باشند. یک جراح پوست میتواند بهترین روش درمانی را برای هر فرد تعیین کند.
آمادگیهای قبل از لایهبرداری شیمیایی
قبل از انجام این درمان، باید پزشک را از سابقه زخمهای پوستی، تبخالهای مکرر و انجام اشعه ایکس صورت مطلع کنید. ممکن است پزشک از شما بخواهد مصرف برخی داروها را متوقف کنید و پوست را با داروهایی مانند رتین-A، رنووا یا اسید گلیکولیک آماده کند. همچنین ممکن است آنتیبیوتیک یا داروهای ضدویروسی تجویز شود. تعیین عمق لایهبرداری بر اساس وضعیت پوست و اهداف درمانی شما انجام میشود.
همچنین بهتر است از قبل بدانید که آیا پس از درمان نیاز به همراه برای بازگشت به منزل دارید یا خیر.
روش انجام لایهبرداری شیمیایی
این درمان معمولاً به صورت سرپایی در مطب پزشک یا مراکز جراحی انجام میشود. ابتدا پوست کاملاً تمیز میشود و سپس یک یا چند محلول شیمیایی مانند اسید گلیکولیک، تریکلرو استیک، سالیسیلیک، لاکتیک یا فنول روی بخشهای کوچک پوست مالیده میشود تا یک زخم کنترلشده ایجاد شود و پوست جدید جایگزین آن شود.
در طول انجام لایهبرداری، بیشتر افراد احساس سوزش ۵ تا ۱۰ دقیقهای دارند که پس از آن ممکن است احساس سوزش یا خارش ایجاد شود. استفاده از کمپرس سرد میتواند این احساس را کاهش دهد و در موارد لایهبرداری عمیقتر ممکن است نیاز به داروهای مسکن باشد.
انتظارات پس از درمان
بسته به نوع لایهبرداری، پوست ممکن است واکنشی شبیه آفتابسوختگی نشان دهد. معمولاً پوست قرمز شده و پوستهریزی آن طی ۳ تا ۷ روز به پایان میرسد. لایهبرداریهای سطحی ممکن است هر ۱ تا ۴ هفته تکرار شوند تا نتیجه مطلوب حاصل شود.
لایهبرداریهای متوسط تا عمیقتر ممکن است باعث تورم، تاول و پوستهریزی شوند که طی ۷ تا ۱۴ روز بهبود مییابد. این نوع درمانها ممکن است هر ۶ تا ۱۲ ماه یک بار تکرار شوند و پس از آن نیاز به پانسمان چند روزه روی پوست درمان شده وجود دارد.
به دلیل حساس بودن پوست تازه، باید چند ماه از قرار گرفتن در معرض مستقیم آفتاب خودداری شود.
عوارض احتمالی
برخی انواع پوست ممکن است پس از لایهبرداری تغییر رنگ موقت یا دائمی داشته باشند. مصرف قرصهای ضدبارداری، بارداری و سابقه خانوادگی لکههای قهوهای صورت احتمال این عارضه را افزایش میدهد. خطر ایجاد زخم در برخی نواحی صورت کم است اما در صورت بروز، معمولاً قابل درمان است.
افرادی که سابقه تبخال دارند ممکن است دچار فعال شدن مجدد آن شوند که پزشک میتواند داروهای پیشگیری یا درمانی تجویز کند.
