پیرسینگ گوش یکی از روش‌های زیبایی و بیان شخصیت است که سابقه‌ای چند هزار ساله دارد. قدیمی‌ترین نمونه پیرسینگ گوش مربوط به «اوتزی مرد یخی» است که حدود ۵۳۰۰ سال پیش در آلپ زندگی می‌کرد و گوش‌هایش را با گِیج‌هایی به پهنای ۷ تا ۱۱ میلی‌متر سوراخ کرده بود.
امروزه انواع مختلفی از پیرسینگ گوش وجود دارد که تنها محدود به لاله گوش نیست. برخی از رایج‌ترین انواع پیرسینگ عبارتند از:
- پیرسینگ لاله گوش استاندارد: روی بخش نرم پایین گوش نزدیک فک.
- پیرسینگ لاله گوش چندلایه: بالاتر از پیرسینگ استاندارد.
- پیرسینگ لاله گوش بالا: در بخش بالایی لاله گوش قبل از شروع غضروف.
- پیرسینگ ضد تراگوس: روی غضروف تپه‌ای شکل بالای لاله گوش.
- پیرسینگ تراگوس: روی بخش کوچک و تپه‌ای نزدیک به صورت که کانال گوش را می‌پوشاند.
- پیرسینگ دایت: در چین داخلی غضروف گوش بالای سوراخ گوش.
- پیرسینگ هلیکس: روی غضروف بالایی بیرونی گوش.
- پیرسینگ هلیکس جلو: روی بخش داخلی بالایی غضروف نزدیک به صورت.
- پیرسینگ کنچ: در بخش داخلی غضروف گوش که شبیه صدف است.
- پیرسینگ صنعتی: اتصال دو سوراخ غضروفی با یک میله صاف.
فرآیند پیرسینگ معمولاً با شستن دست‌ها و استفاده از دستکش‌های یکبارمصرف توسط فرد متخصص آغاز می‌شود. محل سوراخ با ماژیک مخصوص علامت‌گذاری شده و سپس با سوزن توخالی استریل، سوراخ ایجاد می‌شود. برخی مراکز از تفنگ پیرسینگ استفاده می‌کنند اما این روش توصیه نمی‌شود زیرا احتمال انتقال عفونت و آسیب بافتی بیشتر است.
احساس درد هنگام سوراخ کردن گوش معمولاً به صورت یک نیشگون کوتاه است که شدت آن به محل سوراخ، مهارت فرد و میزان تحمل درد شما بستگی دارد. پس از پیرسینگ، گوش ممکن است چند روزی دردناک باشد که می‌توان با داروهای مسکن آن را کاهش داد.
خونریزی مختصر طبیعی است اما اگر خونریزی زیاد یا طولانی شد باید به پزشک مراجعه کنید. مصرف داروهای رقیق‌کننده خون مانند آسپرین ممکن است خونریزی را افزایش دهد، بنابراین بهتر است برای کنترل درد از استامینوفن استفاده کنید.
برخی افراد به دلایل پزشکی نباید پیرسینگ انجام دهند، از جمله زنان باردار، افراد مبتلا به دیابت، اختلالات خونریزی، بیماری‌های خودایمنی، مشکلات پوستی در محل سوراخ و برخی بیماری‌های قلبی. در صورت داشتن بیماری زمینه‌ای، مشورت با پزشک ضروری است.
خطرات پیرسینگ شامل واکنش‌های آلرژیک به جواهرات، عفونت، ایجاد اسکار و انتقال بیماری‌های خونی در صورت استفاده از تجهیزات غیر استریل است. بنابراین، انتخاب یک مرکز معتبر و حرفه‌ای بسیار مهم است. مراکز معتبر از سوزن‌های یکبارمصرف استریل استفاده می‌کنند و محیطی تمیز و بهداشتی دارند.
سن مناسب برای پیرسینگ گوش بسته به نظر والدین و فرهنگ متفاوت است. آکادمی اطفال آمریکا می‌گوید در صورتی که شرایط استریل و مراقبت پس از آن رعایت شود، هیچ محدودیت سنی وجود ندارد اما بهتر است کودک به اندازه کافی بزرگ باشد تا مراقبت‌های لازم را انجام دهد.
جواهرات مناسب برای پیرسینگ اولیه باید از مواد ضد حساسیت مانند فولاد جراحی، تیتانیوم، نوبیوم، طلای ۱۴ تا ۱۸ عیار، شیشه مخصوص یا پلاتین باشند. استفاده از جواهرات آبکاری شده یا فلزات حساسیت‌زا توصیه نمی‌شود.
زمان بهبودی بستگی به محل سوراخ دارد؛ لاله گوش معمولاً ۶ تا ۸ هفته و غضروف گوش ۴ ماه تا یک سال طول می‌کشد. مراقبت‌های پس از پیرسینگ شامل شستشوی روزانه با محلول سالین، خشک نگه داشتن محل، جلوگیری از چرخاندن جواهرات و پرهیز از تماس با آب آلوده است.
برای جلوگیری از عفونت، استفاده از پماد آنتی‌بیوتیک و مرطوب نگه داشتن محل با وازلین بهداشتی توصیه می‌شود. همچنین باید از تماس با محصولات آرایشی و بهداشتی روی محل سوراخ خودداری کرد و در صورت مشاهده علائم عفونت مانند قرمزی، تورم یا ترشح، سریعاً به پزشک مراجعه کنید.
در نهایت، پیرسینگ گوش یک روش زیبایی محبوب است که با رعایت نکات ایمنی و مراقبت‌های لازم می‌تواند تجربه‌ای ایمن و رضایت‌بخش باشد.
