دوقلوهای انگلی نوعی بسیار نادر از دوقلوهای به هم چسبیده هستند که در آن یکی از دوقلوها به طور کامل رشد نکرده و به بدن دوقلوی دیگر متصل است. این حالت که به «دوقلوهای باقی‌مانده» نیز شناخته می‌شود، تفاوت اصلی با دوقلوهای به هم چسبیده معمولی دارد؛ زیرا در دوقلوهای انگلی، یکی از دوقلوها عملکردی ندارد و به شدت ناقص است.
دوقلوی سالم که به آن دوقلوی غالب گفته می‌شود، معمولاً سالم است اما ممکن است بافت، اندام یا اعضای اضافی از دوقلوی انگلی به همراه داشته باشد. محل اتصال دوقلوی انگلی به دوقلوی غالب می‌تواند در سر، تنه، شکم، قفسه سینه، لگن، باسن یا پشت باشد. این دوقلو معمولاً زنده نیست و اغلب در هنگام تولد یا حتی در رحم می‌میرد.
شیوع دوقلوهای انگلی بسیار کم است و کمتر از یک در میلیون تولد رخ می‌دهد. با وجود نادر بودن، پیشرفت‌های پزشکی چشم‌انداز مثبتی برای دوقلوی غالب فراهم کرده‌اند. در اغلب موارد، جراحی برای برداشتن دوقلوی انگلی در روزهای نخست پس از تولد ضروری است تا از بروز عوارض جلوگیری شود.
دو وضعیت دیگر که ممکن است با دوقلوهای انگلی اشتباه گرفته شوند، «جنین در جنین» و «تومور تراتوما» هستند. جنین در جنین به توده‌ای شبیه جنین که در داخل نوزاد قرار دارد گفته می‌شود و تراتوما نوعی تومور است که می‌تواند سرطانی شود.
علل بروز دوقلوهای انگلی
علت دقیق این وضعیت ناشناخته است اما دو نظریه اصلی وجود دارد که هر دو به مراحل اولیه رشد جنین مربوط می‌شوند. نظریه اول «شکافت ناقص» است که می‌گوید در اوایل بارداری، تخمک بارور شده به دو قسمت تقسیم می‌شود اما اگر تقسیم کامل نباشد و یکی از قسمت‌ها رشد نکند، دوقلوی انگلی شکل می‌گیرد. نظریه دوم «ادغام مجدد» است که معتقد است دو جنین جدا شده دوباره به هم می‌پیوندند و اگر یکی از آن‌ها رشد نکند، دوقلوی انگلی ایجاد می‌شود.
پژوهش‌ها همچنین نقش پروتئین Sonic Hedgehog (SHH) را در بروز این وضعیت بررسی کرده‌اند. این پروتئین در رشد و نگهداری سلول‌ها نقش دارد و اختلال در سطح آن می‌تواند باعث بروز ناهنجاری‌هایی مانند چسبندگی اندام‌ها شود. برخی کارشناسان معتقدند افزایش سطح SHH ممکن است باعث دوقلوهای انگلی شود، اما تحقیقات بیشتری لازم است.
تشخیص و علائم
هیچ علامت خاصی وجود ندارد که نشان دهد جنین دوقلوی انگلی دارد و تشخیص معمولاً از طریق آزمایش‌های تصویربرداری مانند سونوگرافی، MRI و سی‌تی‌اسکن در دوران بارداری انجام می‌شود. در صورت تشخیص، آزمایش‌های بیشتری مانند اکوکاردیوگرام برای بررسی وضعیت قلب دوقلوی غالب انجام می‌شود. گاهی اوقات تشخیص تنها پس از تولد و مشاهده توده اضافی روی بدن نوزاد ممکن است.
درمان و جراحی
تنها درمان برای دوقلوهای انگلی جراحی برداشتن توده اضافی است. این عمل معمولاً در روزهای نخست پس از تولد انجام می‌شود، اما گاهی به دلیل تشخیص دیرهنگام یا احتیاط، جراحی به تعویق می‌افتد. در جراحی، بافت‌ها، استخوان‌ها و اندام‌های مربوط به دوقلوی انگلی از بدن دوقلوی غالب جدا می‌شوند و در صورت نیاز، بازسازی جراحی برای اصلاح ناهنجاری‌ها انجام می‌شود.
با پیشرفت تکنیک‌های جراحی، بیشتر نوزادان پس از عمل دچار عوارض جدی نمی‌شوند، اما در برخی موارد نیاز به مراقبت‌های ویژه پس از جراحی مانند تهویه مصنوعی وجود دارد.
عوارض احتمالی
مانند هر عمل جراحی، برداشتن دوقلوی انگلی ممکن است با عوارضی همراه باشد که از جمله آن‌ها می‌توان به عفونت، فتق، اختلال در جریان خون، نارسایی چندعضوی و مشکلات تنفسی اشاره کرد. با این حال، بیشتر نوزادان با دوقلوهای انگلی چشم‌انداز پزشکی مثبتی دارند.
در صورت هرگونه نگرانی درباره دوقلوهای انگلی، مشورت با پزشک متخصص بارداری توصیه می‌شود تا اطلاعات دقیق و اطمینان‌بخش دریافت کنید. به یاد داشته باشید که این وضعیت بسیار نادر است و نیاز به پیگیری تخصصی دارد.
